De laatste ACHSA dag komt eraan. De gedachte dat het traject ten einde loopt, geeft me een verdrietig gevoel en vliegt me enigszins aan. Het voelt als te snel.
Ben ik er al klaar voor om zelf verder te gaan met alles wat ik heb gehoord, heb (in)gezien en heb ervaren?
Ik merk dat de losse puzzelstukjes hun plekje beginnen te vinden. En dat heeft invloed op keuzes die ik maak. En door die keuzes voel ik me sterker worden, stukje bij beetje.
We luisteren aan het begin van de dag naar Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt. Rustige pianomzuiek, in meditatieve stijl. De muziek neemt je als vanzelf mee in een reflectieve modus naar binnen. Maar vandaag heb ik niet de rust om me hier volledig aan over te geven. Ik wil door, ik wil dingen horen, dingen doen, dingen meemaken deze laatste dag en iets laten zien in de groep van wat ik vanbinnen voel; een groeiend gevoel van grond onder mijn voeten, van oké zijn met en bij mezelf. Na even ben ik dan ook de rust vanbinnen kwijt en speel met mezelf een wedstrijdje: “raad wanneer het nummer eindigt.” Het nummer lijkt namelijk elke keer naar een einde toe te werken, maar gaat dan, net op het laatste moment, toch weer verder. Ik verlies mijn spel, want het nummer blijkt ruim 7 minuten te duren en we luisteren maar de helft.
Deze muziek zal zeker helpen op momenten dat ik wel de rust en tijd vind om te reflecteren of hulp nodig heb om dichter bij mijn gevoel te komen.
Vandaag kijken we naar de 10 geboden, zoals ze oorspronkelijk zijn bedoeld. Ik vind het fascinerend om te bedenken, dat ze bedoeld zijn om ons te leren stap voor stap volwaardig mens te worden. Het zijn 10 woorden om in vrijheid te kunnen leven. Zo vaak worden deze woorden als wettisch “moeten” ingeprent, onmogelijk om volledig aan te voldoen. Daarmee worden we als vanzelf al een tekort schietend en onvolwaardig mens.
En dan te bedenken dat het doel van deze woorden het tegenovergestelde is. Dat ze kunnen helpen vrij te blijven van wettische (slaafse) gedachtes van zo hoort het en zo moet het en kunnen helpen om overlevingsmechanismes (Pas op, Kijk uit, Werk hard, enz) los te laten.
Wat missen deze woorden dan vaak hun doel. Hoe waardevol zou het zijn, als we in de kerk de levenswijsheden zouden leren, die verscholen liggen in deze 10 woorden. De gemiste kansen hierin, maken me verdrietig.
Er staan twee levenslijnen centraal vandaag. Ik ervaar het als bijzonder om zo open iemands leven te mogen bekijken, met al het mooie, maar ook al het moeilijke. Ik ben keer op keer geraakt door het onrecht in ieders leven. En tegelijkertijd door de levenskracht om door te gaan, om onze weg te vinden, dwars door het onrecht heen. De zoektocht om tot bloei te komen. Volwaardig mens te worden. Elk levensverhaal raakt. Elk levensverhaal verrast. Elk levensverhaal fascineert.
Wat ik vanuit de gesprekken van deze dag direct meeneem in de praktijk van alle dag, is hoe we reageren op een ander. Onze reacties komen vaak voort uit een aanklagers- of slachtofferrol bij onszelf. Onze reacties worden anders als we die eerst langs de vraag “Wat in mij, maakt dat… “ laten gaan. Door deze vraag, ontdekken we welk gevoel, wens of te kort erbij onszelf ten grondslag ligt aan de vraag of opmerking die we willen maken. Als ik dit eerst ontdek, is de kans groot, dat ik de opmerking vervolgens anders formuleer. Niet gericht op de ander, maar vanuit mezelf.
De dag is voorbij gevlogen en aan het eind krijg ik de vraag of ik er wel voldoende uit heb gehaald voor mezelf. Een goede vraag. Het was een goede dag en zeker weer een leerzame dag. Maar ik was wel meer toeschouwer. Deze keer geen dreun of drijfzand en de rust die dit geeft, is prettig. Ik sta nog steeds in balans op 2 benen. Dat is wel eens anders geweest aan het einde van een ACHSA dag.
Tegelijkertijd is het mij nog niet gelukt meer ruimte in te nemen in de groep. Om meer te laten zien van het proces wat van binnen gaande is. Een gemiste kans en een beetje teleurgesteld in mezelf. De weg van bewust onbekwaam naar bewust bekwaam kost tijd en gaat met kleine stapjes. Drie stappen vooruit, twee achteruit. Ik ben op weg. Maar het is geen snelweg. Geen quick-fix. Toch weer even met de neus op de feiten.
Maar ik wandel door. Eerst op weg naar de afsluiting van ACHSA over een paar weken. En ook na ACHSA. Op weg naar mezelf, om volledig mens te zijn.