Het zit er op.
Dat is het dan.
Zeven vrouwen vervolgen hun weg. Zeven verhalen gaan verder.
Met een rugzak, lichter door verloren ballast, door erkenning van wat er is en door stil te staan bij dat wat was.
Met een rugzak, goed gevuld met nieuwe kennis, verworven inzichten en nieuwe tools. Ingepakt om mee te nemen en te gebruiken onderweg.
Als onderdeel van een nieuw geheel.
Het was met recht een achtbaan. ACHSA gaat een laag dieper dan de andere trajecten en trainingen die ik heb gevolgd. En door de diepere laag die wordt aangeraakt, heeft het effect op de volle breedte van mijn leven. Wanneer die onderstroom gaat golven, gaat bewegen, gaat mijn hele leven bewegen.
Een achtbaan. Zo eentje, waarbij ik tijdens de rit mijn ogen dicht doe. Gil. Schreeuw. Brul dat ik niet wil. Alles in me vraagt zich af waarom ik dit mezelf aandoe en wanneer het stopt. Mijn maag draait zich bijna om.
En dan, is het alweer voorbij. Het wordt weer stil om me heen. De rit resoneert nog een beetje na. Al snel kom ik bij mijn positieven, voel het effect van de rit in mijn lijf en denk:” Is het nu alweer voorbij? Ik wil nog een keer!”
We sluiten het traject af op een koude, maar stralende dag. Om de beurt mogen we op de foto. Foto’s die iets laten zien van het proces wat ik heb doorgemaakt. Het voelt opnieuw een beetje naakt. Je proces zichtbaar maken in een foto, in een beeld. Maar wat een mooi aandenken.
Tijdens het heerlijke diner geven we om de beurt een presentatie, waarin we iets laten zien van ons proces. Alles komt vandaag bij elkaar. Het maken van de presentatie heeft mij geholpen bij het op een rijtje zetten van alles wat langs is gekomen tijdens ACHSA. Ik doe het proces nog eens in het klein over door alles te verwerken in een filmpje.
Door het te presenteren in de groep, wordt het tastbaar, zichtbaar en tegelijkertijd een soort van piketpaaltje. Het laat zien: zo begon ik hieraan en hier sta ik nu.
En hoewel ik er “niet ben”, het is niet klaar, voel ik toch iets van trots om te laten zien wat er in mij is gebeurd. Er is flink aan mijn levensboom geschud, de rottigheid die veilig verstopt zat tussen de blaadjes, viel open en bloot op de grond. Dat doet zeer èn dat is goed. Het is heerlijk om dit proces met elkaar te vieren met mooie woorden, prachtige beelden en feestelijk eten. Van alle vrouwen krijg ik een persoonlijke kaart. Ik vind het bijzonder om te horen wat anderen bij mij zagen en mij meegeven. Zoveel mooie en liefdevolle woorden.
Met een buik gevuld met heerlijk eten, een hoofd gevuld met prachtige verhalen en een hart gevuld met liefde en weemoed neem ik afscheid. Met een glimlach op mijn gezicht en een traan in mijn ooghoek rijd ik naar huis. Wat een mooie afsluiting van een bijzonder traject.
En nu door. Verder op deze ingeslagen weg.
ACHSA | Programma voor vrouwen, ik kan het iedereen aanraden. Ik eindig dan ook weer met een zin uit het lied waar dit allemaal mee begon: “Het is spannend, het is eng, maar sinds wanneer is dat een reden om iets niet te doen?”