Wat mij aan het begin van deze vijfde dag verraste, was de beginoefening.
Een oefening om de energie in mijn lichaam bewust te voelen en te sturen. Een nieuw terrein voor mij.
En het schijnt zo te zijn dat als je de energie leert voelen dat dat óók effect heeft op je seksuele energie. Deze energie kunnen mannen en vrouwen gebruiken om tot een nieuwe dimensie van seksualiteit te komen. Tijdens de oefening lukt het mij om de energie te voelen en te sturen. Een goed begin. Wie weet welke nieuwe dimensies we thuis gaan ontdekken…!
De reis van ACHSA is inmiddels een aardige rollercoaster aan het worden. Elke keer als ik denk de puzzel aardig compleet te hebben, blijken er nog meer puzzelstukjes te zijn, die vragen om een plekje in het geheel. Waar ik dacht dat mijn puzzel wel behapbaar is, kom ik er gaandeweg achter, dat het in plaats van een puzzel van 500 stukjes, er misschien wel één van 1000 is. Dat is schakelen. Op sommige momenten geeft dat een gevoel van overspoeld worden, van stikken of verzuipen. Waar ga ik beginnen? Hoe houd ik overzicht? En hoe klaar ik de klus? Het ene moment weet ik dat even niet en het andere moment puzzel ik gestaag verder, stukje voor stukje. Net als met een echte puzzel. Soms loop je even vast en lijkt geen enkel stukje te passen. Het wordt maar geen geheel. En soms leg je een heel gedeelte achter elkaar neer. Zo gaat het ook met de puzzel van mijn leven. Maar gaandeweg krijg ik zicht op mijn leven! Dat wordt toch een indrukwekkend plaatje?!
Sommige puzzelstukjes geven een andere kleur aan keuzes die ik heb gemaakt of dingen die zijn gebeurd. Ik heb de neiging alles te willen begrijpen of verklaren. Alles beredeneren en verdelen in wat klopt en wat niet. Wat ik snap en wat niet. Wat ik kan verklaren en wat niet.
Maar mag het er ook gewoon zijn! Ook als ik het niet helemaal begrijp of niet volledig kan verklaren? En kan ik dan stoppen met beredeneren en gewoon maar even voelen?
Dat vind ik moeilijk.
Een enorme uitdaging voor de komende tijd. Eentje die ik graag aan ga.
Want als ik voel, kom ik dichter bij mezelf.
Als ik dichter bij mezelf kom, word ik meer mezelf.
Als ik meer mezelf word, neem ik mijn ruimte in.
En als ik mijn ruimte inneem, kan de ander mij zien.
Als de ander mij ziet, en ik de ander,
Kunnen we ons verbinden.
Verbinden van hart tot hart. Zonder onzichtbare plaat, zonder demping, zonder onnodige reserves.
Dagmar Halfhide vertaalt het zo:
‘Ik zie mij. Zie jij jou?
Zonder bril en zonder te kijken. En toch kunnen zien hoe prachtig ik ben.
De verbinding met mijn ziel heb ik hersteld via de resetknop die jaren onvindbaar is geweest.
Lang vergeten gedrag, woorden en houdingen zijn afgestoft. Opgegraven. In het licht gezet.
Klaar om weer te zijn wie ik altijd ben geweest, maar compleet vergeten dat ik haar was.
Zo buiten zinnen van geluk ben ik met het hervinden van mezelf. Waar was jij al die tijd lieve mij?
Ik heb je gemist.
Ik had je nodig.
Zo hard had ik je nodig en toch vond ik je steeds niet.
Nu omarm ik je stevig en laat je nooit meer gaan. Ik zie me. Ik voel me. Ik ben me.
Helemaal perfect zoals ik al die tijd was maar niet zag. Ja nu, nu zie ik mij. Zie jij jou ook?
En ja. Ik begin mij te zien. Steeds een beetje meer.