De vierde dag alweer. We luisteren naar het lied “Heb het leven lief”.
Het eindigt met “Heb het leven lief en wees niet bang”. We delen met elkaar waarin we het leven hebben liefgehad de afgelopen weken en waarin we angst hebben gevoeld. [Heb-het-leven-lief van Elske-Dewall]
Angst heb ik zeker gevoeld de afgelopen week. Dat was op het moment dat oude patronen zodanig de kop op staken, dat alles waar ik zo hard aan had gebouwd, als een kaartenhuis dreigde in te storten. Tenminste, zo voelde het. Op het moment dat ik val in het gat van oude patronen en vast komt te zitten, lijkt de put bodemloos en de rand onbereikbaar. Het is een soort point of no return wat ik passeer, waarna alles alleen maar erger wordt. Op zo’n moment voel ik de angst. En de onmacht. “Zie je wel, het was allemaal voor niks, het heeft toch geen zin. Het wordt nooit wat.” Gedachtes die in vicieuze cirkels door mijn hoofd tollen. Dit zijn eenzame en donkere momenten.
Maar als dan, na verloop van tijd, blijkt dat er toch weer grond onder mijn voeten komt, het lukt om op te staan en omhoog te klimmen, ja, dan heb ik het leven lief. Juist als ik kom vanuit het donker en de voorzichtige lichtpuntjes steeds feller worden, heb ik het leven liever. Het kennen van de angst, maakt de liefde voor het leven dieper.
Vandaag presenteer ik mijn levenslijn. Daar ligt mijn leven, uitgestrekt op tafel. En negen mensen bestuderen het nauwkeurig. Dat voelt naakt en kwetsbaar. Want naast de feiten over studie en werk en de hoogtepunten, hoogtijdagen, die mij blij maken, zijn daar ook de leegtes en de diepten, zichtbaar voor de hele groep.
Vier vragen beantwoordt iedereen n.a.v. mijn levenslijn:
* Wat valt je op?
* Wat raakt je?
* Wat mis je?
* Wat gun je haar?
Het raakt me om van iedereen de antwoorden te horen. Er zit duidelijk een rode draad in wat de anderen zien. Het lijkt of alles hierin min of meer bij elkaar komt. Dat wat ik nu ervaar en wat ik in de vorige dagen heb ontdekt, is ook terug te zien in mijn levenslijn. En zelfs nog veel eerder in mijn leven dan ik zelf bewust was.
Door de reacties van anderen op mijn levenslijn, komt er een proces van nog meer bewustwording op gang. Herinneringen worden scherper en daarmee word ik me bewuster van hoe ik me voelde in bepaalde fases.
Bepaalde bewustwordingen waar ik eerder in mijn leven al mee bezig was geweest, bleken volledig naar de achtergrond te zijn gezakt door jarenlang te zijn opgeslokt door het leven. Nu dingen weer heel concreet worden benoemd, komt het langzaam maar zeker terug en vallen dingen op hun plek. Ik kan mijn leven nog veel meer in perspectief zien.
Ik begin steeds meer te snappen waarom ik deed wat ik deed, wat maakt bedat paalde dingen zijn gelopen zoals ze zijn gelopen en hoe het komt dat ik me voel zoals ik me voel.
En daardoor begrijp ik steeds beter waarom ik in het nu doe wat ik doe, denk wat ik denk en voel wat ik voel. Wat een ontdekkingsreis!
Een tijdje geleden werd in de ACHSA groepsapp een lied gedeeld, wat ik veel luister op dit moment:
“Geef ik me over aan het leven
Het is niet altijd in balans
Maar ik voel me niet meer bang
Voor de weg
Het hoeft niet snel
Ik wandel naar mezelf.”
Dat is precies hoe deze reis voelt: een wandeling naar mezelf. En die wandeling gaat over bergen, door dalen en smalle kronkelpaadjes. Maar ik kom vooruit. Ik ben onderweg.
Iemand schreef op mijn briefje als antwoord op de vraag: Wat gun de je deze persoon?
Ik gun jou jou!
En dat is voor nu mijn bestemming.
Ik gun mij mij.